Vijf tips voor vergankelijkheidsdag

Vier het leven met vijf tips voor vergankelijkheidsdag. Het begin van de herfst, 22 september, is uitgeroepen tot vergankelijkheidsdag. Wat voor dag? Vergankelijkheidsdag: een dag om stil te staan bij onze sterfelijkheid én om te vieren dat we leven.

Natuurlijk weet jij in je achterhoofd wel dat je sterfelijk bent en ooit zult doodgaan, en hopelijk is dat nog ver weg. Maar mensen denken er niet vaak bewust over na. Dood en sterven worden immers al snel geassocieerd met verdriet, angst en pijn. En dat willen we niet dichterbij halen dan strikt noodzakelijk. Waarom zou je er dan nu wel over na willen denken?

Vaak is het zo dat je gevoelens pas echt waardeert als je ook het tegendeel hebt ervaren. Je geniet meer van vrolijk zijn als je ook weet hoe het is om verdrietig te zijn. Een rustig gevoel stel je meer op prijs na een drukke periode. Zo blijkt dat mensen die weten dat hun sterven dichterbij komt, het leven bewuster meemaken en er meer van genieten.

Gelukkig hoef je niet te wachten op een akelige diagnose om zelf ook meer van het leven te genieten. Door stil te staan bij je eigen sterfelijkheid kun je hetzelfde effect bereiken. Door je te realiseren dat het leven eindig is, leef je bewuster en ben je dankbaar, omdat er nog tijd van leven is.

Stil staan bij sterfelijkheid

Hoe doe je dat dan, stil staan bij je eigen sterfelijkheid? Lees verder “Vijf tips voor vergankelijkheidsdag”

Deel en like dit bericht:

Steun bij coronaleed

Wat heb jij tot nu toe ervaren van de corona-uitbraak in Nederland? Ik hoor uiteenlopende ervaringen. Van mensen die rouwen om meerdere familieleden die in korte tijd zijn overleden door corona, tot mensen die zich prettiger voelen dan ooit nu het sociale leven praktisch stil ligt. Ik vind het heel bijzonder hoe groot de verschillen zijn.

De emoties die de coronamaatregelen oproepen zijn net zo uiteenlopend. Ik zelf merkte dat ik me lamgeslagen voelde, machteloos, boos en verdrietig. Door een ongeluk van een familielid ben ik plotseling mantelzorger op afstand geworden. Lees verder “Steun bij coronaleed”

Deel en like dit bericht:

Draagkracht en veerkracht vergroten met de Verbeeldingstoolkit

“Ga ontspannen zitten, ogen dicht als je wilt, en stel je voor dat je op een goede, veilige en aangename plek bent.” Ik verdween meteen naar de Lofoten in Noorwegen, naar het fijnste stukje strand dat ik ooit gezien had. Nu, in mijn verbeelding, zag het er anders uit dan tijdens vakantie. De rotsen omringden me nu als een veilige cocon. Het riviertje meanderde nog wel over het strand. En dat had ook nu weer een bijzonder kalmerend effect. Ik voelde me rustig, beschermd en sterk daar op mijn persoonlijke strandje. De zon scheen en maakte me lekker warm. De vogels in de lucht hoorde ik naar elkaar roepen. Op het gras tussen de rotsen bloeiden zomerbloemen. Wat een intens geluk, daar op mijn persoonlijke goede plek.

Verbeeldingstoolkit

In een bijscholing leer ik werken met de Verbeeldingstoolkit. Deze is ontworpen om je innerlijke krachten te mobiliseren als je kampt met kanker, chronische ziekte of crisis in je leven. Lees verder “Draagkracht en veerkracht vergroten met de Verbeeldingstoolkit”

Deel en like dit bericht:

Recht op euthanasie?

Mensen hebben geen recht op euthanasie. Zo, dat staat er maar vast. Niemand kan aanspraak maken op ‘zijn recht’ op euthanasie, want dat recht bestaat niet. We mogen een arts verzoeken om euthanasie, en als hij dat wil uitvoeren verleent hij ons een gunst. Er heerst helaas een hardnekkig misverstand in de samenleving dat er wel recht op euthanasie is. En dat levert veel verdriet en frustratie op als verlangde euthanasie niet komt.

Euthanasie bij dementie

Gisteren was ik bezig met het thema euthanasie bij dementie. Wat ik daar vooral over lees en hoor is hoe veel onbegrip er is over het niet krijgen van euthanasie terwijl alle voorwaarden zijn geschapen. Wat maakt dat mensen denken dat ze recht hebben op euthanasie en zo verbolgen zijn als dat niet lukt? Lees verder “Recht op euthanasie?”

Deel en like dit bericht:

Mantelzorg en batterij opladen

Het stel naast mij heeft knallende ruzie. De een wil iets ondernemen zonder de ander. De ander wil juist graag mee met de een. Zij zijn allebei heel boos, op elkaar en op de situatie. Ze schreeuwen. De onmacht spat er van af. De een is depressief en voelt zich afhankelijk. De ander is geknakt omdat de een zwaar op hem leunt.

Ik zit erbij en kijk ernaar. Ik haat ruzie. Beide mensen zijn mij dierbaar. Ik kan me hun wensen voorstellen. En ik voel hun onmacht. Ik kan er niets aan veranderen, al zou ik dat graag willen. Mijn eigen onmacht. Ik voel mijn energie weglopen. Mijn batterij loopt leeg. Ik voel me uitgeput. Ik ben de mantelzorger. Lees verder “Mantelzorg en batterij opladen”

Deel en like dit bericht:

Naastenprogramma Inloophuis Debora

Naastenprogramma

Bent u, of kent u, iemand waarvan een dierbare kanker heeft? Wellicht heeft diegene behoefte aan contact met anderen die in hetzelfde schuitje zitten.

Sinds kort begeleidt Levenseindecoach Karen het Naastenprogramma van Inloophuis Debora in Delft. En er is plaats voor nieuwe deelnemers.

Lees meer

Deel en like dit bericht: